Trabant słynny też pod nazwą „mydelniczka” to niegdyś wymarzony środek transportu. Jednak nic nie trwa wiecznie i jego produkcję zawieszono bezpowrotnie w 1991 roku. Egzemplarze, które przetrwały do dziś mają albo już dawno są na złomowisk, albo zostały odrestaurowane, albo zrobiono z pojazdu coś wyjątkowego.
Trabant. Dla jednych symbol motoryzacyjnej biedy czasów NRD, dla innych samochód pełen charakteru, którego nie sposób pomylić z czymkolwiek innym. Nazywany pieszczotliwie, a czasami prześmiewczo „mydelniczką”, przez całe dekady był stałym elementem krajobrazu dróg Europy Wschodniej. Dzisiaj zwykły Trabant potrafi wzbudzić na ulicy większe zainteresowanie niż niejeden nowoczesny samochód sportowy. A co dopiero Trabant, który zamiast skromnego silnika otrzymał turbodoładowanie i napęd na cztery koła.
Trabant Turbo Quattro brzmi trochę jak połączenie dwóch zupełnie różnych motoryzacyjnych światów. Z jednej strony mamy prosty samochód z NRD, którego konstrukcja pamięta czasy, gdy od auta oczekiwano przede wszystkim tego, aby w ogóle było dostępne. Z drugiej – słowo „quattro”, kojarzące się z osiągami, rajdami, turbosprężarką i technicznym wyrafinowaniem.
Właśnie dlatego takie projekty są fascynujące. Pokazują, że samochód nie musi pozostać tym, czym zaplanowała go fabryka.
„Mydelniczka”, o której marzyły tysiące kierowców
Dzisiaj łatwo żartować z Trabanta. Mały, głośny, niezbyt szybki i wyposażony w nadwozie, którego znaczna część wykonana została z duroplastu. Patrząc na współczesne standardy motoryzacyjne, można stworzyć bardzo długą listę jego niedoskonałości.
Tylko że ocenianie Trabanta wyłącznie z dzisiejszej perspektywy byłoby dla niego niesprawiedliwe.
W czasach swojej świetności samochód był dla wielu rodzin spełnieniem marzeń o własnych czterech kołach. Dawał niezależność. Pozwalał pojechać na wakacje, odwiedzić rodzinę, przewieźć zakupy i zwyczajnie przestać być uzależnionym od komunikacji publicznej. Nie był luksusowy, ale przecież jego właściciele nie tego od niego oczekiwali.
Szczególnie mocno Trabant kojarzony jest oczywiście z Niemiecką Republiką Demokratyczną. Tam samochód urósł do rangi jednego z symboli całej epoki.
Charakterystyczna sylwetka, niewielkie rozmiary oraz specyficzny dźwięk dwusuwowego silnika sprawiały, że Trabanta można było rozpoznać z daleka. Do tego dochodziła chmura spalin pozostawiana przez starsze egzemplarze. Wszystko razem tworzyło samochód, który miał więcej osobowości, niż mogłyby sugerować jego dane techniczne.
W Polsce Trabant również był doskonale znany. Określenie „mydelniczka” przylgnęło do niego na dobre i jest używane do dzisiaj. Wystarczy powiedzieć to jedno słowo starszemu miłośnikowi motoryzacji, a najprawdopodobniej od razu będzie wiedział, o jaki samochód chodzi.
Trabant nie miał być samochodem sportowym
Fabryczny Trabant nigdy nie próbował udawać auta sportowego. I właśnie w tym tkwi największy urok jego ekstremalnych modyfikacji.
Najbardziej rozpoznawalny Trabant 601 otrzymał niewielki, dwusuwowy, dwucylindrowy silnik. Moc liczona była w dziesiątkach, a nie setkach koni mechanicznych. Osiągnięcie prędkości autostradowych było dla niego wydarzeniem, natomiast gwałtowne przyspieszenie zdecydowanie nie należało do katalogu jego zalet.
Konstruktorzy mieli inne priorytety.
Samochód miał być możliwie prosty, tani i łatwy w eksploatacji. Liczyła się niewielka masa, prosta mechanika i możliwość naprawienia wielu usterek bez specjalistycznego zaplecza.
Pod koniec produkcji pojawił się jeszcze Trabant 1.1, wyposażony w czterosuwową jednostkę napędową. Była to próba unowocześnienia konstrukcji, która jednak nastąpiła zdecydowanie zbyt późno.
Świat motoryzacji był już wtedy w zupełnie innym miejscu.
Rok 1991. Koniec pewnej epoki
Nic nie trwa wiecznie.
Po przemianach politycznych i gospodarczych w Europie Wschodniej Trabant znalazł się w wyjątkowo trudnej sytuacji. Samochód projektowany według realiów gospodarki centralnie sterowanej nagle musiał konkurować na normalnym rynku z konstrukcjami zachodnimi.
I tej walki wygrać nie mógł.
Produkcja Trabanta zakończyła się w 1991 roku. W ten sposób zamknięto jeden z najbardziej charakterystycznych rozdziałów europejskiej motoryzacji.
W tamtym momencie mało kto przypuszczał zapewne, że kilkadziesiąt lat później zadbane Trabanty będą traktowane jako klasyki, a na spotkaniach samochodowych będą otaczane przez ludzi robiących im zdjęcia telefonami.
Przez kolejne lata tysiące egzemplarzy po prostu znikały.
Jedne kończyły żywot po wypadkach. Inne korodowały na podwórkach i parkingach. Jeszcze inne były rozbierane na części, a później trafiały na złomowiska. W latach 90. stary Trabant nie był przecież szczególnie pożądanym klasykiem. Był po prostu starym, przestarzałym samochodem.
Dopiero z czasem sytuacja zaczęła się zmieniać.
Trabant dostał drugie życie
Egzemplarze, które przetrwały do naszych czasów, można dziś podzielić na kilka grup.
Pierwsza to samochody zachowane w możliwie oryginalnym stanie. Ich właściciele starają się ratować każdy detal, odnajdują stare części, odtwarzają fabryczne wyposażenie i traktują Trabanta jako kawałek historii.
Druga grupa to auta kompleksowo odrestaurowane. Niejednokrotnie wyglądają dziś lepiej niż w chwili opuszczenia fabryki w Zwickau.
Jest jednak również trzecia grupa.
To samochody, których właściciele postanowili całkowicie zignorować pierwotne przeznaczenie konstrukcji.
I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza historia.
Bo skoro można odrestaurować Trabanta do stanu fabrycznego, to dlaczego nie zbudować Trabanta, który będzie miał kilkukrotnie większą moc? Dlaczego nie zamontować turbodoładowania? Dlaczego nie zastosować napędu na cztery koła?
Dlaczego nie stworzyć Trabanta Turbo Quattro?
Kiedy „mydelniczka” zaczyna straszyć sportowe samochody
Idea ekstremalnie zmodyfikowanego Trabanta działa na wyobraźnię właśnie ze względu na kontrast.
Wyobraźmy sobie niewielkie nadwozie charakterystycznego Trabanta. Z zewnątrz nadal można rozpoznać dobrze znaną „mydelniczkę”. Proporcje się zgadzają, charakterystyczny przód pozostał na swoim miejscu, a całość nadal wygląda jak samochód, którego naturalnym środowiskiem powinien być spokojny przejazd boczną drogą.
Tyle że po uruchomieniu silnika coś przestaje się zgadzać.
Zamiast charakterystycznego dźwięku niewielkiej jednostki pojawia się znacznie poważniejsze brzmienie. Turbosprężarka zaczyna budować ciśnienie, układ wydechowy zdradza możliwości silnika, a samochód podczas przyspieszania zachowuje się w sposób, którego absolutnie nie spodziewamy się po Trabancie.
To klasyczny sleeper, tyle że doprowadzony niemal do absurdu.
Samochód wyglądający jak relikt poprzedniego systemu może otrzymać technikę pozwalającą mu zawstydzić znacznie nowocześniejsze konstrukcje.
Turbo to dopiero początek
Samo zamontowanie mocnego silnika w Trabancie byłoby już ogromnym przedsięwzięciem. Przy ekstremalnych projektach na tym jednak nie można poprzestać.
Wzrost mocy pociąga za sobą kolejne modyfikacje.
Trzeba ją przecież skutecznie przenieść na asfalt.
Fabryczny układ napędowy został zaprojektowany do współpracy ze stosunkowo słabą jednostką. Jeśli w komorze silnika pojawia się motor osiągający wielokrotnie większą moc, konieczna staje się przebudowa niemal całego samochodu.
Skrzynia biegów, półosie, piasty, zawieszenie, hamulce, chłodzenie – każdy z tych elementów zaczyna mieć ogromne znaczenie.
W pewnym momencie pozostaje już tylko karoseria przypominająca, od czego wszystko się zaczęło.
Pod spodem znajduje się zupełnie inna maszyna.
Quattro – cztery koła zamiast dwóch
Jeszcze większe wrażenie robi zastosowanie napędu na cztery koła.
W Trabancie!
Samo zestawienie tych słów brzmi jak motoryzacyjny żart. Tymczasem z punktu widzenia samochodu o bardzo dużej mocy takie rozwiązanie ma głęboki sens.
Przy mocnym turbodoładowanym silniku przednie koła bardzo szybko zaczęłyby mieć problemy z przeniesieniem momentu obrotowego na nawierzchnię. Efektowny pisk opon wygląda dobrze na filmach, ale niekoniecznie przekłada się na dobre przyspieszenie.
Napęd wszystkich kół pozwala wykorzystać potencjał silnika zdecydowanie skuteczniej.
Problem polega na tym, że Trabant nie został zaprojektowany z myślą o takim rozwiązaniu.
Nie wystarczy więc zamontować kilku dodatkowych części.
Trzeba znaleźć miejsce na wał napędowy, tylny mechanizm różnicowy, zmodyfikowane zawieszenie i elementy przeniesienia napędu. Niejednokrotnie oznacza to bardzo poważną ingerencję w konstrukcję podwozia.
Właśnie dlatego samochód tego typu nie jest zwykłym tuningiem.
To praktycznie budowa auta od nowa.
Audi spotyka Trabanta
Określenie „quattro” nieodłącznie kojarzy się z Audi. Marka z Ingolstadt zrobiła z napędu czterech kół jeden ze swoich najważniejszych znaków rozpoznawczych, a rajdowe sukcesy Audi quattro sprawiły, że słowo to zaczęło działać na wyobraźnię fanów motoryzacji na całym świecie.
Zestawienie technologii kojarzonej ze sportowymi Audi z nadwoziem Trabanta jest więc czymś wyjątkowym.
To trochę tak, jakby połączyć dwa skrajnie różne rozdziały niemieckiej motoryzacji.
Trabant reprezentuje prostotę, minimalizm i realia NRD.
Audi quattro przywołuje skojarzenia z turbodoładowaniem, ogromną przyczepnością, rajdami i brutalnym przyspieszeniem.
Połączone w jednym samochodzie tworzą mieszankę, której nie sposób przeoczyć.
Największym przeciwnikiem jest masa
Trabant ma jeszcze jedną cechę, która czyni go interesującą bazą do szalonych projektów – jest niewielki i lekki.
W samochodach sportowych walka o każdy kilogram potrafi kosztować ogromne pieniądze. Stosuje się aluminium, włókno węglowe i inne kosztowne materiały tylko po to, aby poprawić stosunek mocy do masy.
Trabant rozpoczyna tę walkę z uprzywilejowanej pozycji.
Oczywiście po zamontowaniu dużego silnika, rozbudowanego układu napędowego, wzmocnień, klatki bezpieczeństwa czy większych hamulców masa wzrasta. Nadal jednak mamy do czynienia z niewielkim samochodem.
A niewielka masa w połączeniu z dużą mocą oznacza jedno – bardzo poważne osiągi.
To dlatego ekstremalnie przebudowane Trabanty mogą być tak szybkie.
Nie muszą mieć mocy współczesnego supersamochodu, żeby zapewniać osiągi, które jeszcze kilkadziesiąt lat temu byłyby kompletnie niewyobrażalne dla konstruktorów oryginalnego auta.
Moc to nie wszystko – samochód musi jeszcze skręcać i hamować
Budując ekstremalnego Trabanta, bardzo łatwo skupić się wyłącznie na liczbie koni mechanicznych.
300 KM brzmi lepiej niż 200.
500 KM robi większe wrażenie niż 300.
Ale w samochodzie ważącym niewiele moc bardzo szybko przestaje być największym problemem.
Pojawia się pytanie: co z nią zrobić?
Potężny silnik bez odpowiedniego zawieszenia, hamulców i sztywności konstrukcji może stworzyć samochód szybki wyłącznie na papierze.
Dlatego prawdziwy Trabant Turbo Quattro wymaga kompleksowego podejścia.
Większe hamulce przestają być dodatkiem – stają się koniecznością. Zawieszenie musi poradzić sobie z zupełnie innymi przeciążeniami. Opony muszą zapewnić przyczepność nieporównywalną z tym, czego potrzebował seryjny Trabant.
Dochodzi jeszcze kwestia bezpieczeństwa.
Nadwozie projektowane kilkadziesiąt lat temu nie powstało z myślą o osiągach nowoczesnego auta sportowego. Przy naprawdę ekstremalnych projektach odpowiednie wzmocnienie konstrukcji oraz klatka bezpieczeństwa są czymś znacznie ważniejszym niż efektowny lakier czy wielkie felgi.
Z zewnątrz Trabant, pod spodem potwór
Najciekawsze projekty tego typu nie zawsze są najbardziej krzykliwe.
Wręcz przeciwnie.
Trabant pokryty ogromnymi spojlerami, poszerzeniami i naklejkami od razu zdradza, że coś zostało w nim zmienione.
Znacznie ciekawszy może być samochód, który na pierwszy rzut oka nadal przypomina zwyczajnego Trabanta 601.
Oczywiście pewnych rzeczy nie da się całkowicie ukryć. Szersze koła, większe hamulce czy obniżone zawieszenie szybko zwrócą uwagę bardziej doświadczonego obserwatora.
Mimo wszystko zachowanie oryginalnego charakteru nadwozia daje niesamowity efekt.
Na parkingu – sympatyczny klasyk.
Po uruchomieniu – coś jest nie tak.
Po dodaniu gazu – już wiadomo, że bardzo nie tak.
A podczas przyspieszania okazuje się, że stara „mydelniczka” właśnie przestała być zabawna dla kierowcy stojącego obok w znacznie mocniejszym samochodzie.
Samochód, który wywołuje uśmiech
Jest jeszcze jedna rzecz, której nie da się przedstawić za pomocą tabeli z danymi technicznymi.
Emocje.
Współczesny samochód osiągający 250 czy 300 KM nikogo już szczególnie nie dziwi. Nawet rodzinne SUV-y dysponują obecnie mocą, która kilkadziesiąt lat temu była zarezerwowana dla prawdziwych samochodów sportowych.
Ale 300 KM w Trabancie?
To zupełnie inna historia.
Nie chodzi tylko o przyspieszenie. Chodzi o absurd całej sytuacji.
Widzimy przed sobą samochód będący ikoną socjalistycznej motoryzacji, a chwilę później słyszymy turbosprężarkę i obserwujemy, jak wszystkie cztery koła próbują wykorzystać ogromną porcję momentu obrotowego.
Właśnie takie konstrukcje sprawiają, że tuning nadal może być czymś więcej niż kupowaniem gotowych części z katalogu.
To już nie tuning. To inżynieria
W przypadku poważnie przebudowanego Trabanta słowo „tuning” może być wręcz niewystarczające.
Zmiana felg, montaż sportowego zawieszenia czy nawet wymiana silnika to jedno.
Stworzenie kompletnego samochodu z turbodoładowanym silnikiem i napędem wszystkich kół to zupełnie inny poziom.
Trzeba rozwiązać dziesiątki problemów, których producent nigdy nie przewidział.
Gdzie umieścić elementy układu napędowego?
Jak poprowadzić wydech?
Jak zapewnić odpowiednie chłodzenie?
Jak przebudować zawieszenie?
Jak zachować właściwą geometrię?
Jak rozłożyć masę?
Jak sprawić, żeby nadwozie wytrzymało obciążenia?
Jak zatrzymać samochód po rozpędzeniu?
Każde rozwiązanie jednego problemu może stworzyć dwa następne.
Dlatego dobrze wykonany Trabant Turbo Quattro jest nie tylko efektownym samochodem. Jest świadectwem ogromnej pracy konstruktora.
Oryginał czy modyfikacja?
Miłośnicy klasyków od lat spierają się o to, czy stare samochody powinno się modyfikować.
Jedni uważają, że każdy zachowany Trabant powinien zostać odrestaurowany zgodnie ze specyfikacją fabryczną. Oryginalny silnik, oryginalne wnętrze, właściwe koła i kolor zgodny z epoką.
Trudno odmówić temu podejściu sensu.
Z każdym rokiem oryginalnych egzemplarzy będzie przecież mniej.
Z drugiej strony motoryzacja zawsze była również przestrzenią dla indywidualizmu.
Jeżeli ktoś bierze samochód, który być może wcześniej przez lata niszczał, i buduje na jego bazie wyjątkową konstrukcję, również w pewien sposób przedłuża jego życie.
Taki Trabant nie trafia na złom.
Staje się gwiazdą zlotów, filmów, zawodów i internetowych dyskusji.
Historia samochodu trwa dalej – tylko w zupełnie nieprzewidzianym przez producenta kierunku.
Od samochodu codziennego do klasyka
Los Trabanta jest świetnym przykładem tego, jak zmienia się postrzeganie samochodów.
Najpierw był przedmiotem pożądania.
Później stał się zwykłym, starym autem.
Następnie symbolem minionej epoki, z którego chętnie żartowano.
A dziś?
Dziś zadbany Trabant wzbudza sympatię i nostalgię. Oryginalne egzemplarze są odnawiane, właściciele szukają trudno dostępnych części, powstają kluby i odbywają się zloty.
Samochód, który kiedyś można było spotkać niemal wszędzie, stał się klasykiem.
To naturalna kolej rzeczy.
Większość egzemplarzy popularnych samochodów zostaje z czasem zniszczona. Dopiero gdy zaczyna ich brakować, dostrzegamy, że warto było część z nich zachować.
Trabant Turbo Quattro – najlepszy sposób na drugie życie?
Nie każdy stary Trabant powinien stać się Turbo Quattro. Wręcz przeciwnie – dobrze zachowane, oryginalne samochody mają ogromną wartość historyczną i warto chronić je przed nieodwracalnymi przeróbkami.
Ale istnieją również egzemplarze, dla których radykalna przebudowa może być początkiem zupełnie nowego życia.
I wtedy zaczyna się magia.
Z samochodu zaprojektowanego jako tani środek transportu powstaje maszyna budząca respekt.
Ze spokojnej „mydelniczki” – mały potwór.
Z auta, które miało po prostu dowieźć rodzinę z punktu A do punktu B – konstrukcja, której osiągi stają się głównym tematem rozmów na zlocie.
Najlepsze jest jednak to, że niezależnie od liczby modyfikacji nadal pozostaje w nim coś z Trabanta.
Charakterystyczny kształt.
Historia.
I świadomość tego, czym ten samochód był kiedyś.
Legenda w rasowej wersji
Trabant nigdy nie miał zostać legendą osiągów.
Nie projektowano go do sprintów, wyścigów na ćwierć mili ani walki o najlepszy czas okrążenia. Nie miał turbosprężarki, skomplikowanego napędu wszystkich kół ani setek koni mechanicznych.
Miał być samochodem dla zwykłych ludzi.
I właśnie dlatego Trabant Turbo Quattro jest tak fascynujący.
Łączy historię z technicznym szaleństwem.
Pokazuje, że nawet najbardziej niepozorna baza może stać się punktem wyjścia do stworzenia wyjątkowego samochodu. Potrzeba tylko wiedzy, ogromu pracy, odpowiednich części i odrobiny motoryzacyjnego szaleństwa.
Produkcja Trabanta zakończyła się bezpowrotnie w 1991 roku. Od tamtej chwili minęły dekady. Ogromna liczba egzemplarzy dawno została zezłomowana. Inne stoją dziś w garażach kolekcjonerów, starannie odrestaurowane i pielęgnowane jak zabytki.
Są jednak także takie, którym właściciele postanowili napisać zupełnie nową historię.
Dostają mocniejsze silniki, turbosprężarki, sportowe hamulce, zmodyfikowane zawieszenia i napęd na cztery koła.
I wtedy okazuje się, że stara „mydelniczka” wcale nie musi spokojnie przejść na motoryzacyjną emeryturę.
Może dostać turbo.
Może dostać quattro.
Może dostać drugie życie.
A później pozostaje już tylko zobaczyć minę kierowcy nowoczesnego sportowego samochodu, gdy na światłach obok niego zatrzyma się niepozorny Trabant.
Bo z legendami jest jeden problem.
Nigdy do końca nie wiadomo, kiedy postanowią wrócić.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o Trabanta Turbo Quattro
Co to jest Trabant Turbo Quattro?
Trabant Turbo Quattro to określenie stosowane wobec mocno zmodyfikowanego Trabanta, w którym seryjny układ napędowy został zastąpiony znacznie mocniejszą konstrukcją, często z turbodoładowaniem i napędem na cztery koła. Nie jest to fabryczna wersja Trabanta, lecz indywidualny projekt tuningowy lub samochód zbudowany praktycznie od podstaw na bazie nadwozia tego kultowego auta.
Czy Trabant Turbo Quattro był produkowany seryjnie?
Nie. Fabryka nigdy nie oferowała Trabanta w wersji Turbo Quattro. Takie samochody powstają jako jednostkowe projekty tworzone przez pasjonatów tuningu i motorsportu. W zależności od konkretnego egzemplarza mogą wykorzystywać podzespoły pochodzące z różnych samochodów, a zakres modyfikacji bywa bardzo szeroki.
Dlaczego Trabanta nazywano „mydelniczką”?
Przydomek „mydelniczka” odnosił się przede wszystkim do charakterystycznego wyglądu Trabanta, jego niewielkich rozmiarów i zaokrąglonych kształtów. Określenie to z czasem na stałe weszło do potocznego języka i do dziś jest rozpoznawalne przez wielu miłośników starszej motoryzacji.
Z czego wykonano nadwozie Trabanta?
Trabant słynie z zastosowania elementów wykonanych z duroplastu, czyli tworzywa kompozytowego stosowanego między innymi w zewnętrznych panelach nadwozia. Nie oznacza to jednak, że cały samochód był wykonany z tworzywa sztucznego. Pod elementami poszycia znajdowała się stalowa konstrukcja, która stanowiła podstawę auta.
Kiedy zakończono produkcję Trabanta?
Produkcję Trabanta zakończono w 1991 roku. Tym samym dobiegła końca historia jednego z najbardziej charakterystycznych samochodów produkowanych w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej. Od tego momentu liczba zachowanych egzemplarzy systematycznie maleje, dlatego zadbane Trabanty coraz częściej traktowane są jako pełnoprawne klasyki.
Jaki silnik miał seryjny Trabant?
Najbardziej znany Trabant 601 był wyposażony w niewielki, dwucylindrowy silnik dwusuwowy. Pod koniec historii modelu pojawił się także Trabant 1.1 z czterosuwową jednostką napędową. W ekstremalnych projektach tuningowych seryjne silniki są jednak zastępowane znacznie mocniejszymi konstrukcjami.
Ile mocy może mieć zmodyfikowany Trabant?
Nie istnieje jedna konkretna wartość, ponieważ wszystko zależy od danego projektu. Lekko zmodyfikowany Trabant może otrzymać silnik o stosunkowo umiarkowanej mocy, natomiast najbardziej radykalne konstrukcje mogą dysponować kilkuset końmi mechanicznymi. Przy tak niewielkim samochodzie nawet stosunkowo niewielka moc może zapewniać bardzo dobre osiągi.
Dlaczego napęd na cztery koła ma sens w mocnym Trabancie?
Przy dużej mocy problemem staje się skuteczne przeniesienie momentu obrotowego na nawierzchnię. Napęd na cztery koła może znacznie poprawić trakcję podczas przyspieszania i ograniczyć utratę przyczepności. Jego montaż w Trabancie wymaga jednak bardzo poważnej przebudowy konstrukcji samochodu.
Czy do Trabanta można zamontować turbosprężarkę?
Technicznie jest to możliwe, ale w przypadku zaawansowanych projektów najczęściej nie chodzi o proste dołożenie turbosprężarki do seryjnego silnika. Zdecydowanie częściej stosuje się kompletną jednostkę napędową przystosowaną do osiągania znacznie większej mocy. Wymaga to również zmian w układzie chłodzenia, paliwowym, wydechowym oraz przeniesienia napędu.
Czy Trabant Turbo Quattro może być szybszy od współczesnych samochodów?
Dobrze zbudowany i lekki Trabant z mocnym turbodoładowanym silnikiem oraz skutecznym napędem może osiągać bardzo dobre przyspieszenie. W ekstremalnych projektach stosunek mocy do masy może być na tyle korzystny, że samochód jest w stanie konkurować z dużo nowocześniejszymi i droższymi autami sportowymi.
Czy warto modyfikować starego Trabanta?
To zależy przede wszystkim od stanu konkretnego egzemplarza. Dobrze zachowane, kompletne i oryginalne Trabanty mają coraz większą wartość historyczną, dlatego wielu kolekcjonerów preferuje zachowanie ich w specyfikacji fabrycznej. Z kolei samochód zdekompletowany lub mocno przebudowany może stać się interesującą bazą do stworzenia wyjątkowego projektu.
Czy Trabant Turbo Quattro nadal można uznać za Trabanta?
Pod względem technicznym ekstremalnie przebudowany egzemplarz może mieć już bardzo niewiele wspólnego z seryjnym samochodem. Często pozostaje przede wszystkim charakterystyczne nadwozie i ogólna forma auta. Właśnie ten kontrast między klasycznym wyglądem Trabanta a nowoczesną i bardzo mocną techniką stanowi jednak największą atrakcję takich projektów.
Dlaczego ekstremalne Trabanty cieszą się tak dużym zainteresowaniem?
Przede wszystkim dlatego, że zaskakują. Nikt nie spodziewa się ogromnych osiągów po samochodzie kojarzonym z prostą motoryzacją czasów NRD. Połączenie klasycznej „mydelniczki” z mocnym silnikiem, turbodoładowaniem i napędem na cztery koła tworzy konstrukcję, obok której trudno przejść obojętnie.
Czy dzisiaj Trabant jest samochodem kolekcjonerskim?
Coraz częściej tak. Dobrze zachowane i oryginalne egzemplarze są poszukiwane przez miłośników klasycznej motoryzacji, szczególnie jeśli posiadają udokumentowaną historię i kompletne wyposażenie. Wraz ze zmniejszającą się liczbą samochodów w dobrym stanie ich znaczenie kolekcjonerskie prawdopodobnie będzie rosło.
